Eigenlijk moet ik zeggen “Over mij”, maar dat klinkt nogal eenzaam en dat ben ik niet.

Bovendien delen we het atelier met buurvrouw Leen en dito man Max. Zij van dezelfde kant van de straat. Hij van de overkant. Het atelier ligt een kilometer verderop in onze straat. Erg handig.

Als kind vaak aan het bedenken, timmeren en zagen. Na meer dan een halve eeuw levenservaring eindelijk een eigen atelier om te doen wat ik wellicht het liefste doe: functionele objecten en meubelen bedenken, ontwerpen en bouwen in hout.

In 2025 heeft de Commissie Ambachtslieden van de FOD Economie overigens in al haar wijsheid beslist om me wettelijk te erkennen als ambachtsman. Heel blij mee.

Hoe het begon?

Zoals alles begon. Met Kerstmis. “Daar hoort een kerststal bij”, moet de meester in de lagere school gedacht hebben en we kregen ergens halverwege december de opdracht zo’n optrekje te bouwen.

Al meer dan vier decennia lang diept ‘ons ma’ hem elke Kerst trouw weer op. En geef toe: ondanks de beschadigingen die hij in de loop der jaren opliep, heeft het ding best nog uitstraling en stijl, toch?

Gebouwd met recuperatiemateriaal bovendien. Al noemden we dat toen nog niet zo.

Wat meer achtergrond

Misschien weet u ook nog graag dat ik master in de productontwikkeling ben. Of industrieel vormgever als dat u meer zegt. Bijzonder interessante opleiding overigens, en erg nuttig voor dit mooie vak bovendien.

Maar onvoldoende. Na 4 jaar opleiding Meubelmakerij bij Qrios wist ik het pas zeker: hier moet ik ‘iets’ mee doen. Wat ik prompt (nu ja) ook deed.

En hier sta ik dan, met een heuse eigen zaak. Ik heb websites ontworpen en ontwikkeld, webapps gebouwd, in een computerwinkel gewerkt, ben grafisch ontwerper geweest, heb aan een tijdschrift gewerkt — vorm en inhoud — en me over communicatieve taken ontfermd.

Maar dit … dit is de max.