“Je weet pas uit welk hout iemand gesneden is, als het fout gaat.” Aan deze uitspraak dacht ik onwillekeurig tijdens de restauratie van deze tafel. Als alles naar wens verloopt en alle betrokken partijen voelen de vlinders daveren in het lijf, is het niet bijster moeilijk om vriendelijk, behulpzaam en correct te zijn. Pas als er een kink in de kabel is, weet je wat je aan iemand hebt.
Weerbarstig fineerhout
Meubelen restaureren blijft boeiend. Soms zelfs iets tè boeiend: het loopt namelijk niet altijd helemaal zoals je wilt. In een uitzonderlijk geval galmt er zelfs al eens een vloek door ons doorgaans in rustige concentratie badende atelier. Dat was tijdens de restauratie van deze tafel nogal het geval.
De eerste keer – ja, het ging meer dan één keer fout – liep het mis omdat het fineer op sommige plekken heel dun geworden was waardoor ik er al snel doorheen zat en het onderliggende hout bloot lag. Erg onhandig en bepaald geen fraai gezicht … zucht.
In onderling overleg besloten we dat een nieuwe laag fineer de beste oplossing was. De opdrachtgevers en ik zouden de extra kosten delen. Een afspraak waar we ons allebei in konden vinden. Toch nog mooi opgelost, denk je dan.
Die vermaledijde hitte
Niets bleek minder waar. Na een paar dagen kreeg ik een e-mail met een paar foto’s in de bijlage: er zaten allemaal bubbels in het fineer. Eens te meer absoluut geen fraai gezicht. “Dat kan toch niet de bedoeling zijn?” Nee, dat was he-le-maal de bedoeling niet … uiteraard niet. Een nog diepere zucht.
De verlossing
De vermoedelijke boosdoener? Of de schuldige zo u wil. De hitte. U herinnert zich de hete zomer van ’26 vast ook. Tijdens de heetste momenten liep de temperatuur in het atelier op tot wel 34 graden. Temperaturen waarbij sommige lijmen het dus lastig krijgen. Een wijze les. De buitenzonwering voor de zomer van ’27 ligt al klaar.
Vaak kun je bubbels in fineer wel bijwerken, maar het waren er gewoon te veel. Onbegonnen werk. Dan maar weer een nieuw vel fineer erop. Helemaal voor mijn rekening deze keer.
Het resultaat? Een mooie tafel die prima matcht met de stoelen en twee blije gezichten. Enfin … drie: de volgehouden inzet leverde uiteindelijk een resultaat op waar ik ook gelukkig van werd. En zo hoort dat.
Zoals ik in de inleiding al zei: in nood zie je vaak pas uit welk hout iemand gesneden is. Me dunkt dat ze mij uit een potig stuk eik hebben gekapt.
En de stoelen?
Oh ja, voor ik het vergeet: de stoelen waren wel van de eerste keer helemaal goed. Zoals de grote meerderheid van onze projecten trouwens. Ze zijn opgefrist, opnieuw behandeld, hersteld waar nodig – sommige zitvlakken kwamen los en er was een leuning afgebroken – en ze zijn opnieuw gestoffeerd.
