Een van onze vele charmante buurvrouwen leende ooit nietsvermoedend een salontafel uit aan een jonge knaap wiens naam wij uit respect nooit zullen vrijgeven. Lang verhaal kort — u heeft ten slotte wel wat beters te doen: een decenium later kreeg ze een hoopje houten ellende terug. De wanhoop wenkte, ware het niet dat zij me met de laatste krachten die haar restten nog net wist te bellen.

Breng deze tafel weer tot leven

Hoewel erg moeilijk te verstaan, was ik door een haast bovenmenselijke inspanning toch bij machte de opdracht uit haar onsamenhangende gestamel te distilleren. Eerst hoorde ik “Laat deze falafel weer beven”, maar dat klonk wat raar. “Breng deze tafel weer tot leven“, zo begreep ik luttele seconden later.

Hoe dan ook: een kolfje naar onze vaardige hand.

En de buurvrouw? Die blaakt net zoals haar tafel weer van blozende gezondheid.

All is well that ends well.